Amerikalı caz trompetçisi (Alton, Ilinois, 1926 – Santa Monica, California, 1991). Çok gençken Parker ile birlikte çaldı (1947-1949). Daha sonra kurduğu on kişilik orkestrayla Royal Roost’ta çalıştı. “Capitol” firması için gerçekleştirdiği kayıtlarla “cool” akımını başlattı. 1950’den başlayarak Soonny Rollins, Thelonious Monk, Milt Jackson gibi dönemin en iyi cazcılarıyla birlikte küçük topluluklarda çaldı. Newport festivalindeki başarısının ardından, 1955’te John Coltrane, Red Garland, Paul Chambers ve Philly Joe Jones ile birlikte ünlü beşlisini kurdu. ABD dışındaki turnelerini artırdı, Paris’te Lois Malle’in Ascenseur pour l’échafaud (1957) adlı filmine doğaçtan müzik yaptı. Düzenlemeci Gil Evans, Davis için trompetin solocu olduğu çok sayıda orkestra düzenlemesi hazırladı (Porgy and Bess, 1958). 1963’te kurduğu yeni beşlide davulcu Tonny Williams ve piyanocu Herbie Hancock dikkat çektiler. Genç müzisyenlerle çalışması, elektrikli çalgılara ilgi duymasına yol açtı; böylece 1970’lerde rock-caz adı verilen müziğin temellerini attı. 1975’te geçirdiği ağır bir hastalık yüzünden, bir süre yarı münzevi olarak yaşadı. Çok geçmeden, öteden beri şaşmaz sezgisiyle keşfettiği ve büyük cazcı olarak tanınmalarını sağladığı gençlerle birlikte, yeniden konserler vermeye ve plaklar doldurmaya başladı. Davis sanat yaşamında be-bop, free caz, cool ve pop müzik dönemleri olmakla birlikte, üslubunun özgünlüğünü her zaman korudu. 

Başlıca albümleri:
The Complate Birth of the Cool (1949-50),
Tallest Tree (1953-56),
Kind of Blue (1959),
Bitches Brew (1969),
In a Silent Way (1968),
We Want Miles (1962),
Star People (1983),
Decoy (1984),
Tutu (1986).