Portishead’in debut’u tek kelimeyle inanılmaz. Geoff Barrow’un hip-hop sevgisinden kaynaklanan klostrofobik havalar taşıyan karanlık tempolar ile klasik şarkı sözü yazarı/vokalist ekolünde olan Beth Gibbons’ın hayranlık uyandırıcı sentezi Dummy’de insanı direkt beyninden vuruyor. Albümün ürpertici soğuk atmosferinin temelleri Adrian Utley’in mükemmel gitar işleri, Geoff’un turntable ve klavyesi ile atılıyor, üstüne de melankoli ile seksiliği çok iyi dengeleyen Beth’in kırılgan kelimeleri dökülüyor. Portishead, Massive Attack’in açtığı yolda ilerleyen gruplardan kalite açısından kat kat üstün olduğu gibi orijinalliği ile Massive Attack’in yanında farklı bir olgu olarak yer alıyor. Massive Attack’in çektiği kitleden farklı olarak daha alternatif kitlelere, dans kitleleri yerine “angst” kavramının küllerinden kaçan indie kitlelerini çekti. Çıktığı sene Melody Maker dahil bir çok dergide yılın albümü seçildi Dummy. Albüm eşi benzeri olmayan bir uzun çalışma, her ne kadar “Sour Times”, “Roads”, “Glory Box” içinden sivrilse de. Dahiyane sample kullanımları, acı içinde kıvranan şarkılar, mükemmelin ötesine geçen vokal performansları.