Ne zaman insanlar Radiohead hakkında konuşacak olsalar, genelde derinliği olan cümleler kurmaya özen gösterirler. Tabi bu kaygının oluşmasında, grubun kendini ifade etme biçimi olarak kullandığı karmaşık ve üstü kapalı dilin de büyük katkısı var. Fakat grubun son albümü, kapalı ve derin söylemleri bir kenara bırakın, lafı gevelemeyen açık ve politik bir tavır sergiliyor. Amerikan başkanı Bush’a ithaf edilen albümün adı bile daha başından grubu politikaya bulaştırıyor. Hal böyle olunca, eski Radiohead albümleri ve Adler’in “Kişisel anlam asla sınanamaz” sözü geliyor aklımıza. Ama olsun diyoruz, kişisel olsalar bile, Radiohead söylemlerini sınamak hoşumuza gidiyordu. Belki de sırf derin konuşmayı ve bu söylemleri kendimizce adlandırmayı seviyorduk. Grubun eski albümlerindeki bu içe dönük yapıyı deşifre etmeye çalışmak, hiç yoktan bizleri beyin jimnastiğine mecbur ediyordu. Şüphe yok ki, şu an eski Radiohead albümlerinin peşinden, tanımlanamaz bir ruh haliyle sürüklenişimizden çok daha şuurlu bir vaziyetteyiz. Fakat bu kez de, bize dibi boylatan karanlık, psikolojik anlatımlar ve onları “kendimizce biçimledirme” oyunu elimizden alınıyor. Her ne olursa olsun Radiohead derdini ister kapalı ister açık anlatsın belli bir özeni hak eden bir grup.